కవిత్వమంటే

మాటకి మౌనానికి మధ్య ఉండేది.

వెఱ్ఱి చేప!

వలను తానె అల్లుకుంది వెఱ్ఱిచేప, తానే

వలలోకి దూకింది వెఱ్ఱిచేప

                                                   వలను తానె||


వలలోపల చిక్కుకొని

గిలగిలమని కొట్టుకొని

బలే! బలే! అనుకుంది వెఱ్ఱిచేప, తన

తెలివికదే మురిసింది వెఱ్ఱిచేప

                                                  వలను తానె||

ఓపికంత పోయాక

ఊపిరందకున్నాక

ఓపలేక ఏడ్చింది వెఱ్ఱిచేప, తనను

కాపాడేదవరంది వెఱ్ఱిచేప
                                                  వలను తానె||

తెలివితకువ చేపను కని

మొలకనవ్వు నవ్వుకొని

చేప దీసి బుట్టనేసె జాలరోడు, మరో

చేప కోస మెదురుచూసె జాలరోడు

చేప దీసి బుట్టనేసె జాలరోడు, మరో

చేప కోస మెదురుచూసె జాలరోడు, వీడు

జాలరోడు కాడు వట్టి మాయలోడు, వీడు

జాలరోడు కాడు వట్టి మాయలోడు!

భ్రాంతిమదం

నిజానికి,
నేనొక కీటకాన్నే కాబోలు
ఇన్నాళ్ళూ భ్రమరాల మధ్య
పరిభ్రమిస్తూ
నేనూ ఓ భ్రమరాన్నే అని భ్రమ పడ్డాను.
నా వెఱ్ఱిగాని,
భ్రమరాన్నే కాని నేను
పువ్వు నవ్వాలని ఆశపడ్డం ఏమిటి!

ప్చ్...

చినుకు చినుకు ఎడమనున్న

చిటికెడంత పొడిదనం

కణం కణం నడుమలోన

కమ్ముకున్న శూన్యం

పదం పదం మధ్యంతా

పరచుకున్న నిశ్శబ్దం


జన్మానికి ఒక్కసారి చవి

చూసే అదృష్టం

ఉందో లేదో!

జీవగణితం

.
అరవై నిమిషాలని పేర్చి కలిపితే గంట కాదు.

ఒక గంటని అరవై ముక్కలు చేస్తే అరవై నిమిషాలు.

కాలమైన, కవిత్వమైనా, జీవితమైనా,

జీవమున్నదేదైనా...

ఇంతే!
.

రుధిరజ్యోత్స్న - నెత్తుటి వెన్నెల

.
" 'రుధిరజ్యోత్స్న' అబ్బ! ఎంత అందమైన పదమో కదూ!"

"నీ మొహం! నెత్తుటి వెన్నెల నీకు అందంగా కనిపిస్తోందా? అయితేగియితే భయంకరంగా కనిపించాలి!"

"నేను చెపుతున్నది 'రుధిరజ్యోత్స్న' గురించి 'నెత్తుటి వెన్నెల' గురించి కాదు"

"రెండూ ఒకటే"

"కాదు"

"ఎందుకు కాదు?"

"ఎందుకంటే రెండూ రెండు వేరేవేరే పదాలు కాబట్టి"

"వేరు పదాలయినా అర్థం ఒకటే కదా"

"నేనంటున్నది పదాల గురించి. వాటి అర్థం గురించి కాదు"

"నువ్వు మరీ వితండవాదన చేస్తున్నావ్"

"ఇందులో వితండం ఏముంది?"

"అర్థం కాకుండా పదం నచ్చడమేమిటి? అర్థం లేని మాట!"

"ఒక మనిషి గుణం ఎలాంటిదయినా, తన అందం నచ్చొచ్చుగా?"

"అసలైన అందం గుణంలోనే ఉంది"

"అది వట్టి బూటకపు మాట! అర్థంలాగానే గుణం కూడా సందర్భాన్ని బట్టి మారిపోతూ ఉంటుంది"

"అందం కూడా ముసలితనంలో వాడిపోతుందిగా?"

"అవును, పదం కూడా వాడివాడి అరిగిపోతే ముసలిదైపోతుంది!"

"అయితే అర్థం కన్నా పదమే గొప్పదంటావా?"

"నేనలా అనలేదే!"

"మరి?"

"పదాన్ని పదంగా ప్రేమించ వచ్చంటున్నా"

"అర్థంతో సంబంధం లేకుండానా?"

"ఉండీ... లేకుండా..."

"ఏమిటో, నువ్వెప్పుడూ నాకు అర్థం కావు!"

"అయినా నువ్వు నన్ను ప్రేమించడంలా?"

"..."
.

కవిత్వ'మో'క్షణం

.
కవిత్వమేనేమో
కాదేమో
తెలియదు

భావమో
అభావమో
అసలే తెలీదు

ఒక శూన్యంలోంచి మరో లోతైన శూన్యంలోకి
ప్రయాణమే మో
ఏమో!

ఛత్... నీకింకా భాషా వ్యాయా
మోహం మొహంమొత్తలా?
నిర్మొహమాటంగా విసుక్కుంటాడు

నీ మెదడింకా
సరళరేఖాచంక్రమణం మానలేదు

నిరీహ క్షణాల్లోని నీడల మాటలేవీ?
కలల అలల్లో
విలవిలలాడే తెగిపడ్డ
చంద్రబింబం చెప్పిన రహస్యం
ఏమిటి?
ఎందుకో ఒకందుకని అందురూ
అనేదే
ఎండిపోయిన చెట్టుకొమ్మపై ఉడత
పరుగెందుకు?

ప్రశ్నోపనిషన్మత్తులో
చిత్తయిన
చిత్తభ్రమరం

లోలోపల రాలిపోయే చీకటి
చినుకుల్ని నోరారా త్రాగలేని
ఓ చాతకాని చాతకపక్షీ!

విను

ప్రతిక్షణ కణ
జననమరణ
రణంలో
మృత్యువొక అసంబద్ధ వాక్యం

ప్రతి కవితాచరణమూ చర్వితచర్వణమే
అందుకే యీ పదాంతంలోనే
కవిత్వారంభం
.