మరోసారి...

నెరిసీనెరియని కురులు
అరమూసిన కనురెప్పల మైమరపు
అరవిచ్చిన పెదాలలో తీయని మెరుపు
కరిగిన విరహం
చిరుచెమటై జారుతూ...
మరోసారి కనుగొన్నా, అందం
చిరునామా

ఒక తడి ఊహ

వాన చినుకుల సవ్వడిలో

ఒక గమ్మత్తైన లయ

ఓ పురానాదం

ప్రతిసారీ సరికొత్తగా

తడితెమ్మెర తాకిడిలో

ఊహకందని భావమేదో

ఝల్లుమనిపిస్తూ...

కురిసిపోయే మేఘానికి

ఇంతటి కవిత్వం నేర్పిందెవరో?

ఆ కవికులగురువే కాబోలు!

వారానికి ఒక్కరోజు

ఆ రోజు

సూర్యుడుకూడా బద్ధకంగా నిద్దర లేస్తాడు

గాలి

మత్తుగా ఒళ్ళువిరుచుకుని

ఆగి ఆగి కూస్తున్న బుల్‌బుల్‌పిట్ట అరుపొకటి మోసుకుంటూ 

సాగిపోతుంది

రోడ్లన్నీ ఎండాకాలపు సెలయేళ్ళవుతాయి

వారమంతా ఎక్కడికి వలసెళ్ళిపోయిందో!

నిశ్శబ్దం

నిర్జన వీధుల్లో బేఫికర్ షికారు చేస్తుంది

తోడుగా

ఎక్కడో రేడియోలోంచి వచ్చే పాత సినిమా పాట

వాన వెలసిన సాయంత్రంలా

బడి ప్రాంగణం

హడావిడి పడకున్నా

ఆ రోజుకూడా

క్రమం తప్పక పనిచేసేవి రెండే

ఒంట్లో గుండె

ఇంట్లో అమ్మ

దేహీ!

కొందరి దేహం సంగీతానికి

కొందరి దేహం కవిత్వానికి

మురళీ

పాళీ


మరి నా దేహం?

సందేహానికి

దేహళీ

సముద్రంలో కప్ప

నేనో కప్పని.
నన్నందరూ "నూతిలో కప్ప" అని పిలిచేవారు. ముద్దు పేరనుకున్నా.
అది ఎగతాళని ఎప్పుడో తెలిసింది. ఉక్రోషం ముంచుకొచ్చింది.
ఎగురుకుంటూ పోయి సముద్రంలో పడ్డా.
దీం తస్సాదియ్యా, ఇదెక్కడి సముద్రం ఇది! హోరెత్తించే అలలు ఉక్కిరిబిక్కిరి ఆటుపోటులు.
కప్పలెప్పుడూ నూతిలోనే ఉండాలి - ఆలస్యంగా తెలుసుకున్న నిజం
ఇక ఇహనో ఇప్పుడో ఊపిరాగిపోతుంది

కవిత్వమంటే

మాటకి మౌనానికి మధ్య ఉండేది.

వెఱ్ఱి చేప!

వలను తానె అల్లుకుంది వెఱ్ఱిచేప, తానే

వలలోకి దూకింది వెఱ్ఱిచేప

                                                   వలను తానె||


వలలోపల చిక్కుకొని

గిలగిలమని కొట్టుకొని

బలే! బలే! అనుకుంది వెఱ్ఱిచేప, తన

తెలివికదే మురిసింది వెఱ్ఱిచేప

                                                  వలను తానె||

ఓపికంత పోయాక

ఊపిరందకున్నాక

ఓపలేక ఏడ్చింది వెఱ్ఱిచేప, తనను

కాపాడేదవరంది వెఱ్ఱిచేప
                                                  వలను తానె||

తెలివితకువ చేపను కని

మొలకనవ్వు నవ్వుకొని

చేప దీసి బుట్టనేసె జాలరోడు, మరో

చేప కోస మెదురుచూసె జాలరోడు

చేప దీసి బుట్టనేసె జాలరోడు, మరో

చేప కోస మెదురుచూసె జాలరోడు, వీడు

జాలరోడు కాడు వట్టి మాయలోడు, వీడు

జాలరోడు కాడు వట్టి మాయలోడు!

భ్రాంతిమదం

నిజానికి,
నేనొక కీటకాన్నే కాబోలు
ఇన్నాళ్ళూ భ్రమరాల మధ్య
పరిభ్రమిస్తూ
నేనూ ఓ భ్రమరాన్నే అని భ్రమ పడ్డాను.
నా వెఱ్ఱిగాని,
భ్రమరాన్నే కాని నేను
పువ్వు నవ్వాలని ఆశపడ్డం ఏమిటి!

ప్చ్...

చినుకు చినుకు ఎడమనున్న

చిటికెడంత పొడిదనం

కణం కణం నడుమలోన

కమ్ముకున్న శూన్యం

పదం పదం మధ్యంతా

పరచుకున్న నిశ్శబ్దం


జన్మానికి ఒక్కసారి చవి

చూసే అదృష్టం

ఉందో లేదో!

జీవగణితం

.
అరవై నిమిషాలని పేర్చి కలిపితే గంట కాదు.

ఒక గంటని అరవై ముక్కలు చేస్తే అరవై నిమిషాలు.

కాలమైన, కవిత్వమైనా, జీవితమైనా,

జీవమున్నదేదైనా...

ఇంతే!
.

రుధిరజ్యోత్స్న - నెత్తుటి వెన్నెల

.
" 'రుధిరజ్యోత్స్న' అబ్బ! ఎంత అందమైన పదమో కదూ!"

"నీ మొహం! నెత్తుటి వెన్నెల నీకు అందంగా కనిపిస్తోందా? అయితేగియితే భయంకరంగా కనిపించాలి!"

"నేను చెపుతున్నది 'రుధిరజ్యోత్స్న' గురించి 'నెత్తుటి వెన్నెల' గురించి కాదు"

"రెండూ ఒకటే"

"కాదు"

"ఎందుకు కాదు?"

"ఎందుకంటే రెండూ రెండు వేరేవేరే పదాలు కాబట్టి"

"వేరు పదాలయినా అర్థం ఒకటే కదా"

"నేనంటున్నది పదాల గురించి. వాటి అర్థం గురించి కాదు"

"నువ్వు మరీ వితండవాదన చేస్తున్నావ్"

"ఇందులో వితండం ఏముంది?"

"అర్థం కాకుండా పదం నచ్చడమేమిటి? అర్థం లేని మాట!"

"ఒక మనిషి గుణం ఎలాంటిదయినా, తన అందం నచ్చొచ్చుగా?"

"అసలైన అందం గుణంలోనే ఉంది"

"అది వట్టి బూటకపు మాట! అర్థంలాగానే గుణం కూడా సందర్భాన్ని బట్టి మారిపోతూ ఉంటుంది"

"అందం కూడా ముసలితనంలో వాడిపోతుందిగా?"

"అవును, పదం కూడా వాడివాడి అరిగిపోతే ముసలిదైపోతుంది!"

"అయితే అర్థం కన్నా పదమే గొప్పదంటావా?"

"నేనలా అనలేదే!"

"మరి?"

"పదాన్ని పదంగా ప్రేమించ వచ్చంటున్నా"

"అర్థంతో సంబంధం లేకుండానా?"

"ఉండీ... లేకుండా..."

"ఏమిటో, నువ్వెప్పుడూ నాకు అర్థం కావు!"

"అయినా నువ్వు నన్ను ప్రేమించడంలా?"

"..."
.

కవిత్వ'మో'క్షణం

.
కవిత్వమేనేమో
కాదేమో
తెలియదు

భావమో
అభావమో
అసలే తెలీదు

ఒక శూన్యంలోంచి మరో లోతైన శూన్యంలోకి
ప్రయాణమే మో
ఏమో!

ఛత్... నీకింకా భాషా వ్యాయా
మోహం మొహంమొత్తలా?
నిర్మొహమాటంగా విసుక్కుంటాడు

నీ మెదడింకా
సరళరేఖాచంక్రమణం మానలేదు

నిరీహ క్షణాల్లోని నీడల మాటలేవీ?
కలల అలల్లో
విలవిలలాడే తెగిపడ్డ
చంద్రబింబం చెప్పిన రహస్యం
ఏమిటి?
ఎందుకో ఒకందుకని అందురూ
అనేదే
ఎండిపోయిన చెట్టుకొమ్మపై ఉడత
పరుగెందుకు?

ప్రశ్నోపనిషన్మత్తులో
చిత్తయిన
చిత్తభ్రమరం

లోలోపల రాలిపోయే చీకటి
చినుకుల్ని నోరారా త్రాగలేని
ఓ చాతకాని చాతకపక్షీ!

విను

ప్రతిక్షణ కణ
జననమరణ
రణంలో
మృత్యువొక అసంబద్ధ వాక్యం

ప్రతి కవితాచరణమూ చర్వితచర్వణమే
అందుకే యీ పదాంతంలోనే
కవిత్వారంభం
.

లాల పాట

నిద్దర అల

కల వల

తలపుల చేపల

గిలగిల.

కలగా పులగా లాలోచనల

కలవరింతల పలవరింతల పలకరింపుల

కిలకిల చిలకలకిలా,

పలుకుల ములుకుల సంకెల.

లోపల...

ఒక కోవెల ఎదురుచూస్తూ ఉంది

దుమ్ముపట్టిన తన ముంగిలి అలికి ముగ్గు పెట్టేదెవ్వరని

నిస్తబ్దమై నిశ్శబ్దమై ఉన్న ప్రాంగణాన గణగణ గంటలు మ్రోగేదెన్నడని

ప్రక్కనున్న ముద్దమందారం రాల్చే పూలకి సార్థకత ఎపుడొస్తుందని

తను గర్భంలో దాచుకున్న

శిల

దైవంగా మారే క్షణం కోసం

ఒక కోవెల ఎదురుచూస్తూ ఉంది

నా కోసం...

ఏమో!

అదృశ్యం అవ్వడమంటే?

ఉండీ కనపడకుండటమా

అసలు లేకుండా పోవటమా

కాక

దృశ్యంలో కరిగిపోవటమా


అలాగే మరి,

మౌనం అంటే?

వైకుంఠపాళి

నాలోపల ఒక సర్పం

వెన్నులోంచి పాకుతోంది

పాతాళం ఆకాశం

నిచ్చెనగా మారాలని

గడి గడినీ దాటుకుంటు

సుడుల ముడులు విప్పుకుంటు

వడివడిగా సాగుతోంది

సాగినకొద్దీ దూరం

రెట్టింపై పెరుగుతోంది

డస్సిపోయి వ్రస్సిపోయి

బుస్సుబుస్సు మంటోంది

అమృతానికి అర్రు సాచి

విషం కక్కుకుంటోంది

వేణునాద స్వరమేదో

వినిపించిందేమో మరి!

అంతలోనె పడగవిప్పి

పరవశించి ఆడుతోంది


పడుతూ లేస్తూ ఇంకా

ఎంతసేపు ఈ ఆట?


అంతదాక నిలిచేనా

గొంతులోన ఈ పాట?!

త్వరగా వచ్చేయరూ!

మిమ్మల్ని రైలెక్కించి వస్తున్నానా,

నడుపుతున్న హీరోహోండా తేలిగ్గా అనిపించింది

అలవాటైన బరువు లేక

ఏదో వెలితి

నా వెనక నువ్వున్నావన్న ధైర్యం

ముందు చుక్కానిలా నీ ప్రతిబింబం

లేకుండా,

యీ నావనెలా నడిపేది?

గతకలొస్తే జోరు తగ్గాలనే జాగ్రత్త

ఇప్పుడెలా వస్తుంది?

జంక్షనులో ఎక్కడైనా ఎర్రలైటు పడినప్పుడు

మీ మాటలు పూరించని

ఆ ఖాళీ క్షణాలు

ఎంత చిరాగ్గా అనిపించాయో తెలుసా

తెలిసిన దారే

అయినా తప్పిపోతానేమోనని కంగారు

ఒక జీవిత కాలమంత అనిపించిన ప్రయాణం

చివరికి, తెలిసిన గమ్యాన్నే

చేరుకుంది

అక్కడ నాకోసమే ఎదురుచూస్తూ

ఒంటరిగా నిశ్శబ్దంగా

చీకటిల్లు

లోపలికెళ్ళాలంటే ఏదో తెలీని దిగులు...

ఓడ మునిగిపోతోంది

మూసిన రెప్పల మాటున

నీకై అన్వేషణ

కనిపించని నా ప్రాణం

నీలో చూడాలని


నీ తాండవ నృత్యానికి

నా ఎదసడి తాళంగా

నిన్నూ నన్నూ కలిపే

అనాది రాగం ఏదో,

నాలోనే

ఏ మూలనో

సన్నగా...

శ్రుతి కలపాలని


ఎపుడో అదృశ్యమైన నా ప్రతిబింబం

తిరిగి హత్తుకోవాలని


దిక్కూ తెన్నూ లేక

లో సుడిగుండాలలో గుడుసుళ్ళను కొడుతూ

ఇంకా లోతుల్లోకి

అంతులేని అగాథాన...

ॐ

.
నా లోలోపల నేనే

కాలిపోతూ కూలిపోతూ


అంతరంగ మతిసాంద్రం


నాకొక బాహ్యం లేదు

బాహ్యానికి నేను లేను


ఒక్కసారి ఫెటీల్మని


శూన్యంలోంచి సృష్టిలా

మౌనంలోంచి కవిత్వం
.

భిక్షాం దేహి!

.
ఇంట్లో పొయ్యి

చాన్నాళ్ళుగా రాజుకోలేదు


ఆకలి దహించేస్తోంది


ప్రతీ క్షణపు ముంగిట్లో

దీనంగా నిలబడి

"దేహీ!" అంటున్నాను...


పిడికెడు అనుభూతులనైనా

విదల్చడం లేదు


జీవితం ఎంత జాలిమాలినదయ్యింది!


జారి పోయే వట్టి మాటలు

గటగటా

గొంతుకలో నింపుకొని


ఏదోలా బతికేస్తున్నాను...
.