ॐ

.
నా లోలోపల నేనే

కాలిపోతూ కూలిపోతూ


అంతరంగ మతిసాంద్రం


నాకొక బాహ్యం లేదు

బాహ్యానికి నేను లేను


ఒక్కసారి ఫెటీల్మని


శూన్యంలోంచి సృష్టిలా

మౌనంలోంచి కవిత్వం
.

నల్ల మల్లెలు

నిన్న

హైవే మీద

వెన్నెల్లా మెరిసిపోతూ

అమ్మకానికి

రెండు మల్లెపూల గుత్తులు

రాత్రంతా

చీకటిని తాగీ తాగీ

తెల్లారేసరికల్లా

పాపం! నల్లబడిపోతాయ్

ఒక గzaల్

.
నాలోపల ఒక మేఘం చాన్నాళ్ళుగ కురుస్తోంది

ఉరుమూ మెరుపూ లేక మౌనంగా ద్రవిస్తోంది


ఒంటరిదేమో పాపం ఉండి ఉండి ఒకోసారి

తెరచాపల చేతులెత్తి నది రమ్మని పిలుస్తోంది


నెమ్మదిగా ఈ రాతిరి నా నిద్దురలోన దూరి

వెన్నెల కిరణం ఒక్కటి కలలేవో రచిస్తోంది


అది చిక్కని కవిత్వమే అచ్చంగా స్వప్నలిపీ!

అక్షరాక్షరమున, విను, నిశ్శబ్దం ధ్వనిస్తోంది
.

నాలో... ఒక రాత్రి...

.
వేయి పున్నముల వెలుగు వెల్లువ


సహస్ర తారల సమ్మోహన నృత్యం


రాలే ఎగసే నక్షత్రాలు,


లయ బద్ధంగా లాస్యం చేస్తూ


భూమ్యాకాశం ఏకం చేస్తూ


లోకమంతటా తెల్లని మైకం


మాటల మైనపు మర్మకవిత్వం


తెరలు తెరలుగా పొరలు పొరలుగా


కరిగే ఊహలు మరిగే చీకటి


రజనీగంధం రససౌందర్యం


ఘనీభవించిన అనుభూతి


నా మస్తిష్కం అనంత గగనం
.

లోతు కవిత

.
చుక్క చుక్కకీ మధ్యన

చిక్కుకున్న చీకట్లో

ఏవేవో రహస్యాలు

పురాతనం సనాతనం

ఆకాశం ఎంత లోతు!
.

కార్తీక చందురుడు

.
పున్నమీ రాతిరిలోనా
పూసినా వెన్నెల పువ్వా
కన్నులా విందయినావుగా చందమామా

పూవులా పూసావూ
ముత్యమై మెరిసావూ
ఎన్ని కళలో నీకూ హే చందమామా

మబ్బు తెర కమ్మేస్తే
నిన్నేమొ మింగేస్తే
గుండెలో గుబులవుతుందీ ఓ చందమామా

నట్టనడి ఆకాశంలో
కొట్టుకొని పోతున్నావా
ఒంటరిగ నువ్వూ ఓ చందమామా

చుక్కలే కన రావు
దిక్కు తెన్నూ లేదు
ఎక్కడికి పోతావులే చందమామా

నాకు నువ్వేమవుతావు
నీకు నేనేమవుతాను
నాతోనె వస్తున్నావే నా చందమామా
.

సంపూర్తి

ఒక వాక్యం,

చివరి అక్షరం కాగితంపై ఒలికే దాకా

చివరి శబ్దం గాలిలో కలసిపోయే దాకా

పూర్తికాదు

దానికి అర్థం లేదు

అసలది వాక్యమే కాదు.

జీవితం కూడా అంతే?!

.

అస్తిత్వం

నిన్న ఓ కవితని నిర్దాక్షిణ్యంగా
చించేశాను
రాలిపడి చెల్లాచెదరైన అ...క్ష...రా...లు...
మా అస్తిత్వం ఏమిటని మౌనంగా ప్రశ్నించాయ్
ఏం చెప్పను?
నేనూ ఓ అక్షరాన్నే

Synthesis

కాలాన్నెందుకలా క్షణాలుగా పొడి చేస్తావ్?
అప్పుడింక మిగిలేవి ఇసుక రేణువులే
నదిలోని ప్రతి బొట్టూ తాగాలని పేరాశ
ఒడిసిపట్టేవి దోసెడు, గొంతు దిగేవి
గుక్కెడు
నది నిన్ను వెక్కిరిస్తూ సాగిపోతుంది
పదాలుగా విరిచేస్తే...పాపం!
కవిత చచ్చిపోతుంది
నీకూ నాకూ మధ్య దూరం
విభజిస్తూ పోతే
అనంతం!
ఎన్నాళ్ళీ ఇరుకు గోడలు? బద్దలకొట్టేయ్ రాదూ!
నీ ఆలోచన తెగి
పడి ముక్కలుగా చెదరనీకు
ఒక నిరంతర తరంగమై
ఓ అఖండ నాదమై
ప్రసరించనీ
ప్రవహించనీ